Historia

RYS HISTORYCZNY WSI KOBYLANKA
Dokumenty źródłowe dotyczące powstania wsi Kobylanka nie zachowały się. Zostały one najprawdopodobniej zniszczone w okresie I Wojny Światowej przez stacjonujące tu oddziały armii carskiej. Naoczni świadkowie stwierdzają, że żołnierze rosyjscy po zajęciu okolicznych wiosek oraz Gorlic używali starych dokumentów do rozniecania ognia w miejscach swego postoju. Taki los spotkał najprawdopodobniej wszelkie dokumenty znajdujące się w miejscowej gminie, w Kobylance. Prawdą jest, że dzieje każdej wsi łączyły się w przeszłości z historią kościołów, majątków folwarcznych i ich właścicieli. Pierwszymi właścicielami podkarpackich obszarów byli zasłużeni wobec królów lub książąt rycerze. Im to za zasługi nadawano nowe obszary. Na tychże obszarach zakładali oni swoje osady. Wieś Kobylanka została wydzielona z terytorium Dominikowic założonych w dniu 4 października 1279 roku przez Dominika Pieniążka herbu Odrowąż z Iwanowic. Dowiadujemy się o tym z aktu lokacyjnego zapisanego pod wyżej wymienioną datą.
Późniejszy dokument z 1342 roku mówi o przeniesieniu wiosek Iwanowice, Łęgi, Klęczany, Kobylanki i Libuszy na prawo czynszowe zwane także w Polsce prawem magdeburskim lub średzkim. Na podstawie przytoczonych dokumentów można wnioskować, że Kobylanka powstała w latach 1279-1342. Są to lata bardzo rozległe ale niestety dokładnie jasnych źródeł na ten temat nie posiadamy.
W XV wieku z niewiadomych bliżej przyczyn Kobylanka przeszła w posiadanie rodziny Wielkopolskich.
W 1581 roku z dokumentów znikają nazwy Kobyła, (pierwotna nazwa Kobylanki) i Dominikowice zastąpione nazwami Kobylanka Niżna i Kobylanka Wyżna. W XVII wieku pojawiają się nazwy Kobylanka Niżna i Dominikowice. W XVIII wieku dokumenty wymieniają nazwy Kobylanka i Dominikowice, które przetrwały do czasów nam współczesnych. W okresie najazdu szwedzkiego w latach 1655-1660 właściciele Kobylanki zorganizowali 100 konną chorągiew, która w grudniu 1655 roku wzięła udział w powitaniu króla Jana Kazimierza i towarzyszyła mu w drodze do Biecza. 6 stycznia 1656 roku w Kobylance zatrzymał się król Jan Kazimierz przyjmowany przez rodzinę Wielkopolskich. Od roku 1840 Kobylanka przeszła w posiadanie Jabłonowskich. W 1853 roku jeden z członków tej rodziny sprowadził do Kobylanki pierwszych górników, którzy ręcznie zaczęli wydobywać ropę naftową  wyrabiając z niej asfalt, oleje skalne, naftę, smary oraz parafi nę. Produkty te były eksponowane na wystawach przemysłowych w Monachium w latach 1853-1854. Po Jabłonowskich Kobylanka przechodzi w posiadanie rodziny Skrzyńskich. Ostatnim właścicielem Kobylanki był Aleksander Skrzyński zmarły w roku 1931. Majątek po Aleksandrze przejęła jego siostra Sobańska i zarządzała nim do chwili przeprowadzenia reformy rolnej w roku 1945 w wolnej Polsce Ludowej. Kobylanka rozwijała się powoli. Dopiero powstanie przemysłu naftowego pchnęło ją ku lepszej przyszłości. Zajęcia poza rolnicze wpłynęły na rozwój budownictwa (przeważnie drewnianego). Dwór Jabłonowskich posiadał już ciegielnię. Produkcja jej ograniczała się w zasadzie do potrzeb własnych. Okoliczni chłopi budowali zagrody drewniane, których koszt na ówczesne warunki był stosunkowo tani. Zagroda chłopska składała się zazwyczaj z jednego budynku. Po jednej stronie znajdowała się część mieszkalna, a po drugiej część gospodarcza, w której przebywał żywy inwentarz . Obydwie te części rozdzielała obszerna sień, która służyła niezamożnym chłopom do przeprowadzania omłotów w okresie jesienno-zimowym.